اندر مصائب خبرنگار حوزه تلویزیون بودن



گزارش زیر را به مناسبت روز خبرنگار بخوانید.

به گزارش پرسون، دوستانم می‌پرسند شما خبرنگار کدام حوزه هستید و من جواب می‌دهم حوزه رسانه یا رادیو و تلویزیون. دوباره می‌پرسند یعنی داخل صداوسیما برای بخش‌های خبری گزارش و خبر تهیه می‌کنید؟ من پاسخ می دهم: نه؛ درباره صداوسیما و نه برای صداوسیما. یعنی درباره تولید رادیو و تلویزیون و هر چه به این رسانه مربوط می‌شود می‌نویسم.

تعداد خبرنگاران و مسئولینی که فقط درباره صداوسیما قلم می‌زنند شاید مجموعا به ۴۰ نفر نرسد. روزنامه جام‌جم با یک دبیر سرویس و سه چهار نفر خبرنگار رادیو و تلویزیون در این زمینه رکورد دار است. در خبرگزاری‌های معتبر سراسری معمولاً یک یا دو نفر از افراد اطلاع‌رسانی درباره صداوسیما را بر عهده دارند. این تعداد را با چند صد نفر خبرنگار و فیلم سینمایی که هر سال برای پوشش اخبار جشنواره فیلم فجر نام می‌گیرند مقایسه کنید.

به عنوان کسی که در حوزه صداوسیما فعالیت دارد، کارگزاران این حوزه را در حوزه مسائل مربوط به هم‌صنفان‌شان در حوزه سینماست. گروه دوم یک فیلم نود دقیقه‌ای را تماشا می‌کنند و درباره‌اش می‌نویسند. اما من و همکارانم برای نقد یک سریال باید حداقل هفتم قسمت با سریال همراه تا کم و کیفش دستمان بیاید.

در سال حدود صد فیلم سینمایی تولید می‌شود که یک سوم‌شان مهم و تاثیرگذار هستند. اما شبکه های تلویزیونی سال هزاران عنوان برنامه های مختلف تولید می کنند. این طرف تنوع کارها خیلی بیشتر است. از فیلم و سریال و انیمیشن و تله‌فیلم تا مسابقه و جنگ و گفتگومحور و خبر و آگهی بازرگانی و خیلی چیزهای دیگر را بگیرید. یک نویسنده یا خبرنگار وظیفه دارد درباره همه این قالب‌های برنامه‌سازی اطلاعاتی کلی و جزیی داشته باشید. چند وقت‌ها بازیگر حین مصاحبه گلایه می‌کند که چرا خبرنگار مورد نظر فلان سریال را در چهار سال پیش ندیده و حالا پای میز گفتگو می‌کند. آن بازیگر مورد نظر این نکته را در نظر نمی‌گیرد که تماشای این همه محصول صوتی و تصویری به خاطری‌شان امری محال است.

سریال های خسته کننده

شرح‌ترین بخش‌های خبرنگار حوزه تلویزیون تحمل سریال‌ها و برنامه‌هایی هستند که خسته‌کننده هستند. هر چقدر و وزن این سریال‌ها بیشتر شود، بیشتر بر تن خبرنگاران این حوزه می‌ماند. گاهی می‌شود یک سریال یا برنامه دوست‌داشتنی پیدا کرد و با عواملش گپ زد. ولی گاهی چنین اثری شبیه به جستجو برای یک سوزن در دل کویر می‌شود. هر چه می‌گردی کمتر پیدا می‌کنی.

در حال حاضر کیفیت آثار سینمایی یک سر و بالاتر از آثار تلویزیونی است. صداوسیما خودش هم پذیرفته است که از سریال هایش کمتر از ده درصد مخاطب دارد. یعنی خبرنگار باید درباره جزییات و نقاط ضعف و قوت سریالی محتوای تولید کند که نود درصد جامعه اصلش را هم ندیده اند.

مدیران و سازان تلویزیون بیشتر از برنامه های دیگر و هنرمندان جامعه از مصاحبه فراری هستند. در سینمای تولیدکننده اثر چون علاقه فروش فیلمش را دارد، از مصاحبه می‌کند. ولی تولیدکننده تلویزیون اثرش را به صداوسیما فروخته و دغدغه بازخورد رسانه‌های کارش را ندارد.

خبرنگاران صداوسیما صنف ندارند

خبرنگاران و منتقدان صداوسیما با این همه زحمتی که می‌کشند هنوز صنف ندارند. انجمن نقش‌آفرینان و نویسندگان سینمایی کشور همان‌طور که از اسمش پیداست برای قلم‌به‌دست‌های سینمایی ساخته شده است. این انجمن بارها جشنواره‌های می‌کند و به نقدهای تلویزیونی هم جایزه می‌دهند. گاهی هم به دلیل بودجه این بخش را حذف می‌کند یا از سر و تهش می‌زند.

روزنامه‌نگاران حوزه صداوسیما گاهی اوقات از موارد عجیب و غریب و متنوعی هم می‌شود. میتونی بچه منو ببری برنامه عموپورنگ؟ شما که می‌ری مصاحبه با مدیر شبکه می‌تونی بگی فیلمنامه منو تایید کنه؟ در مقابل خبرنگاران سینمایی بیشتر با درخواست تست بازیگری مشتاقان سینما مواجه می‌شوند.

روز خبرنگار را به تمام اهالی عرصه قلم و همه خبرنگاران حوزه صداوسیما که وظیفه دارند با حدود چهل شبکه رادیویی و تلویزیونی ارتباط مستمر داشته باشند عرض می‌کنم. دلتان شاد و قلم‌تان پیوسته جاری.

منبع: ایرنا