به روز رسانی زنده کنترل اسلحه: حکم دادگاه عالی و رای سنا


واشنگتن – دادگاه عالی روز پنجشنبه حکم داد که آمریکایی‌ها حق گسترده‌ای برای مسلح کردن خود در ملاء عام دارند، قانون نیویورک را که محدودیت‌های سختی برای حمل اسلحه در خارج از خانه تعیین می‌کرد و در سایر ایالت‌هایی که محدودیت‌های مشابهی دارند، ایجاد کرد.

انتظار می‌رود این تصمیم موجی از شکایت‌ها را به دنبال کاهش محدودیت‌های موجود ایالتی و فدرال برانگیزد و پنج ایالت – کالیفرنیا، هاوایی، مریلند، ماساچوست و نیوجرسی، محل زندگی یک چهارم آمریکایی‌ها – را مجبور به بازنویسی قوانین خود کند.

این حکم پس از تیراندازی‌های دسته جمعی ماه گذشته در بوفالو و اووالده، تگزاس، صادر شد و در روزی صادر شد که سنا به تصویب مجموعه‌ای از اقدامات ساده کنترل اسلحه نزدیک شد، که گامی بزرگ در جهت پایان دادن به بن‌بست چند ساله در کنگره بود.

تصمیم ۶ به ۳ بار دیگر قدرت شش قاضی محافظه کار را که همگی به لغو قانون نیویورک رای دادند، در تعیین دستور کار ملی در مورد مسائل اجتماعی نشان داد. سه عضو لیبرال دادگاه مخالفت کردند.

متمم دوم، قاضی کلارنس توماس برای اکثریت نوشت، از “حق افراد برای حمل اسلحه برای دفاع از خود در خارج از خانه محافظت می کند.” قاضی توماس نوشت، ایالت ها می توانند به ممنوعیت استفاده از اسلحه در برخی مکان ها مانند مدارس و ساختمان های دولتی ادامه دهند، اما این حکم در جایی که دقیقاً ممکن است چنین ممنوعیت هایی مجاز باشد، باز مانده است.

لحظاتی پس از صدور این حکم، فرماندار کتی هوچول از نیویورک قول داد تا اوایل ماه آینده مجلس قانونگذاری را مجدداً تشکیل دهد تا اقدامات جدیدی را تصویب کند که به ایالت اجازه دهد مقررات موجود را حفظ کند. قانونگذاران دموکرات در مریلند همچنین پیشنهاد کردند که قوانین را بازنویسی کنند تا از چالش های قانونی مورد انتظار جان سالم به در ببرند.

خانم هوچول گفت: “ما در حال حاضر با یک بحران بزرگ خشونت با اسلحه روبرو هستیم.” ما نیازی به افزودن سوخت بیشتر به این آتش نداریم.»

پرونده مربوطه به اصطلاح ممکن است قوانینی را صادر کند که به مقامات دولتی اختیارات قابل توجهی در مورد صدور مجوز اسلحه می دهد.

قاضی برت ام. کاوانا، قاضی برت ام. کاوانا، که جان جی. رابرتز جونیور، قاضی ارشد به آن پیوست، در یک نظر موافق، نوشت که قوانین «باید صادر شوند» از معیارهای عینی استفاده می‌کنند و فرضاً مطابق قانون اساسی باقی می‌مانند. او نوشت که ایالت‌ها عموماً آزاد بودند که «اثر انگشت، بررسی پیشینه، بررسی سوابق سلامت روانی، و آموزش در مورد استفاده از سلاح گرم و قوانین مربوط به استفاده از زور» را درخواست کنند.

قاضی کاوانا همچنین به طور گسترده به تصمیم دادگاه در سال ۲۰۰۸ در مورد District of Columbia v. Heller اشاره کرد که به نظر می رسید محدودیت های دیگری را تأیید می کند.

پرزیدنت بایدن این حکم را محکوم کرد و خود را «عمیقاً ناامید» توصیف کرد. وی افزود: این “هم با عقل سلیم و هم با قانون اساسی در تضاد است و باید عمیقاً همه ما را آزار دهد.”

طرفداران حقوق اسلحه روز پنجشنبه از این تصمیم استقبال کردند. لری کین، یکی از مقامات ارشد گروه تجارت برتر صنعت اسلحه، بنیاد ملی ورزش تیراندازی، گفت: “دادگاه روشن کرده است که قانون متمم دوم برای حمل سلاح به خانه محدود نمی شود.” این که وظیفه دولت برای توجیه محدودیت‌ها است، نه اینکه فرد بتواند نیاز دولت را برای اعمال حقوق خود توجیه کند.»

قیمت سهام سازندگان اسلحه گرم در وال استریت افزایش یافت و اسمیت و وسون بیش از ۹ درصد افزایش یافت.

جاناتان لوی، وکیل برادی، یک گروه کنترل اسلحه، گفت که این تصمیم یک اشتباه بزرگ بود. او در بیانیه‌ای گفت: «در یک حرکت قلم، دادگاه عالی امروز یک حق فرضی برای حمل اسلحه‌های پرشده، تقریباً در هر کجا – برای شلیک و کشتن بالقوه افراد دیگر اختراع کرده است.»

این پرونده در مورد شکایت دو مرد است که مجوزهای مورد نظر در نیویورک را رد کردند و گفتند که “ایالت عملاً گرفتن مجوز را برای شهروندان عادی قانونمند غیرممکن می کند.”

مقامات ایالتی به دادگاه عالی گفتند که این افراد، رابرت نش و براندون کخ، مجاز به حمل اسلحه برای تمرین هدف و شکار دور از مناطق پرجمعیت بودند، و آقای کخ مجاز به حمل اسلحه به محل کار و بازگشت به محل کار بود.

قاضی توماس نوشت که شهروندان ممکن است مجبور نباشند به دولت توضیح دهند که چرا به دنبال استفاده از یک حق قانونی هستند.

او نوشت: «ما هیچ حق قانون اساسی دیگری نمی دانیم که یک فرد تنها پس از نشان دادن برخی نیازهای خاص به افسران دولتی از آن استفاده کند.

او اضافه کرد: «اینگونه نیست که متمم اول در مورد سخنرانی نامحبوب یا اعمال آزادانه دین به میان می آید. وقتی صحبت از حق متهم برای رویارویی با شاهدان علیه خود می شود، اصلاحیه ششم چگونه کار می کند. و وقتی صحبت از حمل و نقل عمومی برای دفاع از خود می شود، متمم دوم چگونه کار می کند.

نظر اکثریت یک استاندارد کلی را اعلام کرد که براساس آن دادگاه‌ها اکنون باید محدودیت‌های مربوط به حقوق اسلحه را مورد قضاوت قرار دهند، استانداردی که بر ارزیابی‌های تاریخی تکیه می‌کند: «دولت باید نشان دهد که این مقررات با سنت تاریخی این کشور در مقررات مربوط به سلاح گرم مطابقت دارد.»

قاضی توماس با تمرکز شدید بر تاریخ، معیاری را که توسط اکثر دادگاه‌های پایین‌تر مورد استفاده قرار می‌گرفت، رد کرد.

او اذعان کرد که تحقیقات تاریخی که اکنون دادگاه به آن نیاز دارد، همیشه ساده نخواهد بود.

قاضی توماس نوشت که ایالت ها در ممنوعیت استفاده از اسلحه در مکان های حساس آزاد هستند و چند مثال ذکر کرد: مدارس، ساختمان های دولتی، مجامع قانونگذاری، محل های رأی گیری و دادگاه ها. اما او هشدار داد که «گسترش مقوله «مکان‌های حساس» به سادگی به همه مکان‌های اجتماع عمومی که از مجریان قانون جدا نیستند، مقوله «مکان‌های حساس» را بسیار گسترده تعریف می‌کند.»

در مخالفت، قاضی استفان جی بریر گفت که راهنمایی اکثریت ناکافی است و دامنه حکم دادگاه نامشخص است.

“در مورد مترو، کلوپ های شبانه، سالن های سینما و استادیوم های ورزشی چطور؟” جاست بریر نوشت. دادگاه نمی گوید.

مخالفت قاضی بریر، به همراه قاضی‌های سونیا سوتومایور و النا کاگان، بر تلفات مرگبار خشونت‌های مسلحانه متمرکز بود.

او نوشت: «در سال ۲۰۲۰، ۴۵۲۲۲ آمریکایی با سلاح گرم کشته شدند. از آغاز سال جاری، ۲۷۷ تیراندازی جمعی گزارش شده است – به طور متوسط ​​بیش از یک مورد در روز. خشونت با اسلحه در حال حاضر از تصادفات وسایل نقلیه پیشی گرفته است و علت اصلی مرگ در میان کودکان و نوجوانان است.

در یک نظر موافق، قاضی ساموئل A. Alito جونیور به مخالفت پاسخ داد.

او نوشت: «به سختی می توان دید که اکثر بخش مقدماتی طولانی مخالفان چه هدف مشروعی را می توانند دنبال کنند. به عنوان مثال، چرا مخالفان فکر می‌کنند که بازگو کردن تیراندازی‌های جمعی که در سال‌های اخیر رخ داده است، مهم است؟ آیا مخالفان فکر می‌کنند که قوانینی مانند نیویورک از چنین جنایاتی جلوگیری می‌کند یا از آنها جلوگیری می‌کند؟

“آیا فردی که قصد انجام یک تیراندازی دسته جمعی را دارد، اگر بداند حمل اسلحه در خارج از خانه غیرقانونی است، متوقف خواهد شد؟” قاضی آلیتو پرسید. و چگونه مخالفان این واقعیت را توضیح می دهند که یکی از تیراندازی های دسته جمعی در نزدیکی بالای لیست آن در بوفالو رخ داده است؟ قانون نیویورک مورد بحث در این مورد، بدیهی است که این جنایتکار را متوقف نکرده است.»

قاضی بریر روش اکثریت را برای قضاوت در مورد قانون اساسی قوانین کنترل اسلحه در پرونده، انجمن تفنگ و تپانچه ایالت نیویورک علیه بروئن، شماره ۲۰-۸۴۳ زیر سوال برد.

او نوشت: «تکیه تقریباً انحصاری دادگاه به تاریخ نه تنها غیر ضروری است، بلکه عمیقاً غیرعملی است». این وظیفه ای را بر دادگاه های بدوی تحمیل می کند که قضات نمی توانند به راحتی آن را انجام دهند.»

او نوشت، قضات مورخ نیستند. او می‌نویسد: «کارشناسان حقوقی معمولاً تجربه کمی در پاسخ به سؤالات تاریخی مورد بحث یا استفاده از آن پاسخ‌ها برای حل مشکلات معاصر دارند،» و افزود: «قوانینی که به تکرار تیرهای تیراندازی، تیراندازی، تیراندازی، خنجر، اسلحه، سنگر و دیگر سلاح‌های باستانی کمک چندانی نمی‌کند. به دادگاه هایی که با مشکلات مدرن روبرو هستند.»

در تصمیم هلر، دادگاه عالی حق فردی را برای نگهداری اسلحه در خانه برای دفاع از خود به رسمیت شناخت. از آن زمان، تقریباً در مورد دامنه حقوق متمم دوم سکوت کرده است.

در واقع، دادگاه برای سال‌ها درخواست‌های تجدیدنظر بی‌شماری را در پرونده‌های متمم دوم رد کرد. در این میان، دادگاه‌های بدوی عموماً قوانین کنترل اسلحه را حفظ کردند.

بی میلی دادگاه برای رسیدگی به پرونده های متمم دوم متمم با تغییر اعضای آن به راست در سال های اخیر تغییر کرد. سه منصوب رئیس جمهور دونالد جی. ترامپ – قاضی کاوانا، نیل ام. گورسچ و امی کونی بارت – همگی حمایت خود را از حقوق اسلحه ابراز کرده اند.

و محافظه‌کارترین اعضای دیوان عالی مدت‌هاست که از بی‌میلی دادگاه برای بررسی معنا و دامنه اصلاحیه دوم ابراز تأسف کرده‌اند.

در سال ۲۰۱۷، قاضی توماس نوشت که او “روند ناراحت کننده ای را تشخیص داده است: برخورد با متمم دوم به عنوان یک حق ناپسند”.

جاستیس توماس نوشت: «برای کسانی از ما که در سالن‌های مرمری کار می‌کنیم، که دائماً توسط یک نیروی پلیس هوشیار و متعهد محافظت می‌شود، ضمانت‌های متمم دوم ممکن است کهنه و اضافی به نظر برسد. اما سازندگان یک انتخاب واضح داشتند: آنها حق حمل سلاح برای دفاع از خود را برای همه آمریکایی ها محفوظ می دانند.

گلن برفک گزارش کمک کرد